Faith

Geamuseerd liet ik mijn blik over al die nerveuze nieuwelingen gaan. Ik kon ze het niet kwalijk nemen. Hun angst was niet irreëel. Het was hier ook vreselijk. De leraren behandelden je als gevangenen, in plaats leerlingen. Niemand was hier te vertrouwen, maar daar was ik inmiddels wel aan gewend. Ik stak mijn handen in mijn zakken en slenterde naar de achterste rij stoelen in het auditorium. Ik liet me op een stoeltje zakken en leunde achterover. Het duurde een tijdje voor iedereen zat. Toen kwam onder een weifelend applaus een vrouw het podium op lopen. Caroline Miller. Een vrouw van in de veertig met haar roodbruine haar in een slonzig knotje op haar achterhoofd. Een bril met smalle, ovale glaasjes en donkerrode lippenstift. Ze droeg een zwart met wit gestippeld zijden sjaaltje en een grijs pantalon met een hoge taille. Met een overduidelijk geforceerde glimlach boog ze zich naar de microfoon. "Welkom!" zei ze terwijl ze haar armen spreidde. "Welkom allemaal op St. Magdalena's Public School. Sommigen van jullie zijn nieuw, anderen zitten hier al een tijdje." Ik had kunnen zweren dat ze mij even met een priemende blik aankeek bij die laatste zin, maar dat had ik me vast verbeeld. Ik zat veel te ver weg. Miller vervolgde haar speech, maar mijn aandacht had ze al niet meer.

Jacelyn

Ik streek nog even mijn rok glad, checkte of mijn haar nog goed in de staart zat en dat er geen plukje haar uit stak of rechtop stond. Ik drukte mijn bril wat beter op mijn neus en streek mijn pony voor mijn ogen weg. 'Blijf je hier nog langer staan of wat?' Ik zag wel dat Jodyann met haar ogen rolde maar ik negeerde het gewoon. Ik wilde er gewoon netjes uit zien voor het begin van dit jaar. Ik had al wat boeken gelezen natuurlijk, iets wat Jody verschrikkelijk scheen te vinden maar wat moest ik anders doen bij onze grootmoeder. Er was niet veel te beleven en Jody was steeds weg met oma. Ik glimlachte toen ik zag hoe Jodyann voor me uit liep. Ze leek stiekem toch wel blij om terug te zijn op school. Misschien zag ik dat verkeerd hoor maar ze glimlachte wel. Of..of ze bedacht al allemaal streken om uit te halen! Oh nee! Hoe hield ik haar op het rechte spoor? Ik had er geprobeerd met oma over te praten maar die zei dat het een fase was en dat het wel over ging. Haar Jody zou niks ergs doen maar aan de ene kant betwijfelde ik dat. Ik weet niet precies waarom maar Jody scheen nogal om aandacht te schreeuwen. Ze wist blijkbaar niet dat het strenge straffen vroeg maar ik zal die dit jaar ook wel weer op me nemen. Als ze maar niet erger werden dan vorig jaar. 'DAGDROMEN is niet gezond.' Ik schrok me dood en keek dan ook met grote ogen naar Jody. 'Wat ik probeer al zes keer je aandacht te trekken maar je zit weer een heel dictee in je hoofd te houden zeker?' Ondanks dat iemand het zou kunnen zien als belediging wist ik wel dat Jodyann het niet zo bedoelde. 'Ik zat inderdaad na te denken.' We liepen naar het auditorium voor een of ander welkompraatje. Ik wilde wel weten of ze iets interessants te vertellen hadden maar opeens werd ik heel zenuwachtig. Ik keek naar Jody. Ze had iets geplant dat moest wel. Ik kreeg altijd deze kriebels als ze iets verzonnen had. aar dat kon niet. Ze had niks mee. Niks bij zich. Ik bekeek haar even maar niks aparts. Ik haalde even opgelucht adem. Er kon niks gebeuren.