Faith

Geamuseerd liet ik mijn blik over al die nerveuze nieuwelingen gaan. Ik kon ze het niet kwalijk nemen. Hun angst was niet irreëel. Het was hier ook vreselijk. De leraren behandelden je als gevangenen, in plaats leerlingen. Niemand was hier te vertrouwen, maar daar was ik inmiddels wel aan gewend. Ik stak mijn handen in mijn zakken en slenterde naar de achterste rij stoelen in het auditorium. Ik liet me op een stoeltje zakken en leunde achterover. Het duurde een tijdje voor iedereen zat. Toen kwam onder een weifelend applaus een vrouw het podium op lopen. Caroline Miller. Een vrouw van in de veertig met haar roodbruine haar in een slonzig knotje op haar achterhoofd. Een bril met smalle, ovale glaasjes en donkerrode lippenstift. Ze droeg een zwart met wit gestippeld zijden sjaaltje en een grijs pantalon met een hoge taille. Met een overduidelijk geforceerde glimlach boog ze zich naar de microfoon. "Welkom!" zei ze terwijl ze haar armen spreidde. "Welkom allemaal op St. Magdalena's Public School. Sommigen van jullie zijn nieuw, anderen zitten hier al een tijdje." Ik had kunnen zweren dat ze mij even met een priemende blik aankeek bij die laatste zin, maar dat had ik me vast verbeeld. Ik zat veel te ver weg. Miller vervolgde haar speech, maar mijn aandacht had ze al niet meer.